قال الإمام النسائي رحمه الله (ج ٤ ص ٦٠): أَخْبَرَنَا سُوَيْدُ بْنُ نَصْرٍ قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللهِ عَنْ ابْنِ جُرَيْجٍ قَالَ أَخْبَرَنِي عِكْرِمَةُ بْنُ خَالِدٍ أَنَّ ابْنَ أَبِي عَمَّارٍ أَخْبَرَهُ عَنْ شَدَّادِ بْنِ الْهَادِ: أَنَّ رَجُلًا مِنْ الْأَعْرَابِ جَاءَ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَعَلَى آلِهِ وَسَلَّمَ فَآمَنَ بِهِ وَاتَّبَعَهُ ثُمَّ قَالَ أُهَاجِرُ مَعَكَ فَأَوْصَى بِهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَعَلَى آلِهِ وَسَلَّمَ بَعْضَ أَصْحَابِهِ فَلَمَّا كَانَتْ غَزْوَةٌ غَنِمَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَعَلَى آلِهِ وَسَلَّمَ سَبْيًا فَقَسَمَ وَقَسَمَ لَهُ فَأَعْطَى أَصْحَابَهُ مَا قَسَمَ لَهُ وَكَانَ يَرْعَى ظَهْرَهُمْ فَلَمَّا جَاءَ دَفَعُوهُ إِلَيْهِ فَقَالَ مَا هَذَا قَالُوا قِسْمٌ قَسَمَهُ لَكَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَعَلَى آلِهِ وَسَلَّمَ فَأَخَذَهُ فَجَاءَ بِهِ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَعَلَى آلِهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ مَا هَذَا قَالَ "قَسَمْتُهُ لَكَ" قَالَ مَا عَلَى هَذَا اتَّبَعْتُكَ وَلَكِنِّي اتَّبَعْتُكَ عَلَى أَنْ أُرْمَى إِلَى هَاهُنَا -وَأَشَارَ إِلَى حَلْقِهِ- بِسَهْمٍ فَأَمُوتَ فَأَدْخُلَ الْجَنَّةَ فَقَالَ "إِنْ تَصْدُقْ اللهَ يَصْدُقْكَ" فَلَبِثُوا قَلِيلًا ثُمَّ نَهَضُوا فِي قِتَالِ الْعَدُوِّ فَأُتِيَ بِهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَعَلَى آلِهِ وَسَلَّمَ يُحْمَلُ قَدْ أَصَابَهُ سَهْمٌ حَيْثُ أَشَارَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَعَلَى آلِهِ وَسَلَّمَ "أَهُوَ هُوَ؟ " قَالُوا نَعَمْ قَالَ "صَدَقَ اللهَ فَصَدَقَهُ" ثُمَّ كَفَّنَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَعَلَى آلِهِ وَسَلَّمَ فِي جُبَّةِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَعَلَى آلِهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قَدَّمَهُ فَصَلَّى عَلَيْهِ فَكَانَ فِيمَا ظَهَرَ مِنْ صَلَاتِهِ "اللَّهُمَّ هَذَا عَبْدُكَ خَرَجَ مُهَاجِرًا فِي سَبِيلِكَ فَقُتِلَ شَهِيدًا أَنَا شَهِيدٌ عَلَى ذَلِكَ".
هذا حديث صحيحٌ، رجاله رجال الصحيح، إلا سويد بن نصر، وقد وثَّقه مَسْلَمَة، كما في ” تهذيب التهذيب “.
ஷத்தாத் இப்னு அல்-ஹாத் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
கிராமவாசி ஒருவர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் வந்து, அவர்கள் மீது நம்பிக்கை கொண்டு (ஈமான் கொண்டு) அவர்களைப் பின்பற்றினார். பிறகு, "நான் உங்களுடன் ஹிஜ்ரத் செய்கிறேன்" எனக் கூறினார். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவரைத் தம் தோழர்களில் சிலரிடம் பொறுப்படைத்தார்கள்.
ஒரு யுத்தம் நடந்து, அதில் கிடைத்த போர்ப் பொருட்களை (கனீமத்) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் பங்கீடு செய்தபோது, அவருக்கும் ஒரு பங்கினை ஒதுக்கித் தந்தார்கள். அவரோ தோழர்களின் வாகனங்களைப் பராமரித்து மேய்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
அவர் திரும்பி வந்தபோது, தோழர்கள் அவருக்குரிய பங்கை அவரிடம் கொடுத்தார்கள். அவர், "இது என்ன?" எனக் கேட்டார். அதற்கு அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் உனக்காகப் பங்கீடு செய்து தந்த பொருள்" என்றனர். அவர் அதை எடுத்துக்கொண்டு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் வந்து, "இது என்ன?" எனக் கேட்டார். அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "உனக்காக நான் ஒதுக்கிய பங்கு" என்றார்கள்.
அதற்கு அவர், "இதற்காக நான் தங்களைப் பின்பற்றவில்லை! மாறாக, எனக்கு இங்கே — (அவ்வாறு கூறியபோது) தனது தொண்டையைச் சுட்டிக்காட்டினார் — ஓர் அம்பு தைத்து, நான் மரணித்து, அதன் மூலம் சொர்க்கத்தில் நுழைய வேண்டும் என்பதற்காகவே தங்களைப் பின்பற்றினேன்!" என்று கூறினார்.
அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள்: "நீர் அல்லாஹ்விடம் உண்மையாளராக நடந்துகொண்டால், அல்லாஹ்வும் உமக்கு (உமது எண்ணத்தை) உண்மையாக்குவான்" என்று கூறினார்கள்.
சிறிது நேரத்திற்குப் பின், அவர்கள் எதிரிகளுடன் போரிட எழுந்தார்கள். சிறிது நேரத்தில், அவர் அம்பினால் தாக்கப்பட்டுச் சுமந்து வரப்பட்டார். அவர் சுட்டிக்காட்டிய அதே இடத்தில் அம்பு தைத்திருந்தது!
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "இவர் அவரா?" என்று கேட்டார்கள். தோழர்கள், "ஆம்" என்றனர்.
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "இவர் அல்லாஹ்விடம் உண்மையாளராக நடந்துகொண்டார்; அல்லாஹ்வும் அவருக்கு உண்மையாக்கிக் காட்டினான்" என்று கூறினார்கள்.
பிறகு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், தங்களது சொந்த மேலங்கியைக் கொண்டு அவருக்குக் கஃபன் அணிவித்து, அவரை முன்னால் வைத்துத் தொழுகை நடத்தினார்கள்.
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தொழுத தொழுகையிலிருந்து வெளிப்படையாகக் கேட்ட பிரார்த்தனை இதுவாகும்:
"இறைவா! இவர் உனது அடிமை; உனது பாதையில் ஹிஜ்ரத் செய்து புறப்பட்டு வந்து, ஷஹீதாகக் கொல்லப்பட்டார். அதற்கு நானே சாட்சியாக இருக்கிறேன்!"
நூல் : நஸாயீ 1953
("இது ஸஹீஹான (ஆதாரப்பூர்வமான) ஹதீஸ் ஆகும். இமாம் சுவைத் இப்னு நஸ்ர் (ரஹ்) அவர்களைத் தவிர, இதன் ஏனைய அறிவிப்பாளர்கள் அனைவரும் 'ஸஹீஹ்' (புகாரி-முஸ்லிம்) நூல்களின் அறிவிப்பாளர்களாவர். 'தஹ்தீபுத் தஹ்தீப்' நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளது போல் இமாம் சுவைத் இப்னு நஸ்ர் (ரஹ்) அவர்களை இமாம் மஸ்லமா இப்னு அல்-காசிம் (ரஹ்) அவர்கள் நம்பகமானவர் (ஸிகத்) என உறுதிப்படுத்தியுள்ளார்கள்.")
சிந்தனைத் துளிகள் :
1.எண்ணத்தின் உண்மைத் தன்மை (இக்லாஸ்):
மார்க்கத்திற்காக நாம் செய்யும் காரியங்களில் உலக ஆதாயங்களோ, புகழோ, செல்வமோ நோக்கமாய் இருக்கக் கூடாது. அல்லாஹ்வை அடையும் உயரிய இலக்கே முதன்மையாக இருக்க வேண்டும்.
2.அல்லாஹ் அளிக்கும் கைம்மாறு:
ஒரு அடியான் அல்லாஹ்விடம் எதை முழுமையான நம்பிக்கையோடும் உண்மையோடும் கேட்கிறானோ, அதை இறைவன் அவனுக்கு அப்படியே நிறைவேற்றுகிறான் என்பதற்கு இந்தத் தோழரின் தியாகமே மிகச்சிறந்த சான்றாகும்.
3.உண்மையான உலகப் பற்றின்மை (ஸுஹ்த்):
கையில் கிடைக்கும் ஹலாலான பொருளைக் கூட, தனது லட்சியத்திற்குத் தடையாய் இருக்குமோ என்று கருதித் துறப்பது உலகப் பற்றற்ற தன்மையின் உன்னத நிலையாகும்.
4.அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கருணையும் கண்ணியமும்:
எளிய ஒரு கிராமவாசியாக இருந்தாலும், அவரது தூய ஈமானை மதித்து, தங்களது சொந்த மேலங்கியையே கஃபனாக வழங்கி, "நானே சாட்சி" என்று துஆ செய்த அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் அளப்பரிய அன்பை இது காட்டுகிறது.
( அல்லாஹ் மிக அறிந்தவன் )